Rozwój szkolnictwa w Malborku

ROZWÓJ SZKOLNICTWA Szkoły podstawowe Na terenach odzyskanych administracja oświatowa przystąpiła do likwidacji pruskiego systemu szkolnego, odnudowy szkół, opracowania nowej sieci szkolnej i zapewnienia realizacji powszechnego nauczania. W Malborku sprawą tą zajął się powstały 1 maja 1945 roku Inspektorat Szkolny kierowany przez Czesława Krajkę, a następnie Piotra Józeckiego. Posiadał on do swej dyspozycji własny gmach przy ul.17 Marca 16, a pracownicy korzystali z tych samych przywilejów, co dawni przedstawiciele nadzoru pedagogicznego. Malborska administracja dąży w tym czasie do poznania potrzeb przyjętego terenu, wprowadza w życie założenia polityki oświatowej państwa, współdziała z instytucjami i ludźmi zainteresowanymi bezpośrednio rozwojem szkolnictwa i czuwa nad stałym polepszeniem warunków pracy szkół i podnoszeniem kwalifikacji zawodowych nauczycieli. W 1966 roku administracja szkolna została przeniesiona do gmachu przy ul. Derdowskiego 1, a od 1968 r. do gmachu Powiatowej Rady Narodowej przy pl. Słowiańskim 16, a do czasu reformy administracji państwowej w 1975 roku do gmachu Miejskiej Rady Narodowej przy pl. Słowiańskim 5. Pierwszym widomym znakiem działalności administracji szkolnej było otwarcie w dniu 11 czerwca 145 roku w gmachu obecnego Liceum Ogólnokształcącego przy ul. 17 Marca 6 pierwszej szkoły podstawowej, w której w końcu czerwca uczyło się 236 uczniów pod kierownictwem jej organizatora – Alfonsa Wernera. Właściwą działalność rozpoczęła 4 września 1945 roku przy ulicy ul. Żeromskiego 45, jako szkoła nr 1 pod kierownictwem Wacława Nowaczka. W tym samym czasie uruchomiono trzy dalsze szkoły podstawowe. Największa z nich, oznaczona nr 2, znajdowała się w dzielnicy Piaski przy alei Wojska Polskiego 492. Jej organizatorem i pierwszym kierownikiem był Jan Kątnik. W dobrze zachowanym budynku szkolnym w dzielnicy Wielbarka otwarto 4 września 1945 roku Szkołę Podstawową nr 3. znajdowała się ona w dwóch budynkach przy ul. Głowackiego 111 i nr 2. pierwszym kierownikiem szkoły był Piotr Ptaszek. Również w tym czasie doszło do otwarcia Szkoły Podstawowej nr 4 w dzielnicy Nowa Wieś przy ul. Moniuszki 24. Pierwszym jej kierownikiem była Jan Kuszelewicz. We wspomnianych czterech szkołach znajdowało się 45 izb lekcyjnych, w których pracowało 26 nauczycieli a w 36 oddziałach uczyło się 1065 dzieci. Od 1 września 1948 r,. w wyniku podziału Szkoły Podstawowej nr 1 na dwie jednostki organizacyjne, powstała Szkoła Podstawowa nr 5, której kierownictwo objęła Maria Imiłkowska. Po podziale posiadała ona 13 izb lekcyjnych, 13 nauczycieli uczyło 478 uczniów w 12 oddziałach. Szkoła ta przetrwała do 31 sierpnia 1975 r., po czym nastąpiła fuzja ze Szkołą Podstawową nr 1. Po włączeniu części Kałdowa w skład Malborka tamtejszą szkołę podstawową, istniejącą od 4 września 1945 roku przemianowano na Szkołę Podstawową nr 6. Kierownikiem tej szkoły od samego początku był Stanisław Wiórek. Później przeniesiono ją na ul. Tczewską 13 i przemianowano ją na szkołę zbiorczą. 24 lutego 1956 roku do wspomnianych wyżej sześciu szkół uczęszczało już 301 uczniów. Począwszy od 1955 roku do szkół zaczęły uczęszczać dzieci powojennego wyżu demograficznego. Wzrastająca ustawicznie liczba uczniów zmusiła władze szkolne do adaptacji na potrzeby szkoły budynku będącego do 1956 roku siedzibą Wojskowej Komendy Rejonowej. Normalna nauka w gmachu położonym przy obecnej ulicy Władysława Sikorskiego 45 rozpoczęła się 1 września 1957 r. Szkoła otrzymała kolejny, siódmy numer, a jej kierownikiem został Stanisław Kocot. Zaczęło w niej pobierać naukę 666 uczniów mieszkających we wschodzniej części miasta. Wzmożony napływ uczniówdo szkół podstawowych zmusił władze szkolne do budowy nowch gamchów szkolnych w myśl hasła: “1000 szkół na 1000-lecie Państwa Polskiego”. W wyniku podjętych działań powstały dwa nowe gmachy szkolne. 1 września 1958 roku przekazano do użytku Szkołę Podstawową nr 8. Posiadała ona 17 izb lekcyjnych, 3 gabinety przedmiotowe i salę gimnastyczną. Na czele 17-osobowej rady pedagogicznej stanał przeniesiony za szkoły nr 7 Stanisła Kocot. 1 wrzśnia 1945 roku otwarto Szkołę Podstawową nr 9. Posiadała ona wówczas 20 izb lekcyjnych, salę gimnastyczną i świetlicę na 140 miejsc. Uczęszczało do niej 798 uczniówi uczyło 20 nauczycieli. Kierownikiem szkoły mianowany został Bogdan Śliwiński. W roku szkolnym1967/68 do wymienionych dziewięci szkoło uczęszało 5 878 uczniów. Na skutek wchodzącego niżu demograficznego liczba uczniów w szkołach zaczęła systematycznie spadać i w roku szkolnym 1974/75 wynosiła już tylko 4 076. Fakt ten zmusił władze szkolne do czasowej likwidacji trzech szkół. W pomieszczeniu “czwórki” na Nowej Wsi zlokalizowano Centralę Zaopatrzenia Szkół w pomoce naukowe. “Piątkę”, umiejscowioną w centrum miasta, połączono pod jednym kierownictwem ze Szkołą Podstawową nr 1, a w “siódemce” zlokalizowano Zasadniczą Szkołę Zawodową Dokształcającą, z Józefem Orlikowskim jako dyrektorem. W roku szkolnym 1982/83 na terenie miasta funkcjonowało, nie licząc szkoły podstawowej specjalnej dla uczniów niedostosowanych społecznie nr 10 przy ul. Jagiellońskiej 79, sześć szkół podstawowych, w któych znajdowało się 98 pomieszczeń do nauki. Ważnym wydarzeniem w życiu miasta było otwarcie 14 września 1992 roku nowej placówki dydaktyczno-wychowawczej w dzielnicy Południe. Nowa, nie dokończona jeszcze szkoła podstawowa, której nadano nr 5 (nie istniejącej poprzedniczki), zlokalizowana została przy ul. J. Wybickiego 32. Posiadała ona w chwili otwarcia 12 pomieszczeń klasowych z osobnymi szatniami, pełnym zapleczem sanitarnym, sekretariate, gabinetem dyrektora i pokojem nauczycielskim. Budowę szkoły rozpoczęto w 1985 roku i czasowo przerywano z powodu braku funduszy. Docelowo posiadać będzie 37 izb lekcyjnych, dwie sale gimnastyczne i aulę spełniającą wymogi sali kinowej. Fukncję dyrektora pełnił Jerzy Jurgielewicz, a obecnie Elżbieta Sumowska. W szkole tej noszącej obecnie imię UNICEF odbył się 26 kwietnia 1998 roku I Parlament Dziecięcy z udziałem posłów na Sejm RP Małgorzaty Ostrowskiej i Tadeusza Cymańskiego, przedstawicieli władz samorządowych oraz Komitetu Ochrony Praw Dziecka w Elblągu. W początku lat dziewiędziesiątych na Przedzamczu orzy ul. Starościńskiej 4 powstała szkoła społeczne z indywidualnym programem nauczania dla uczniów klas I-III. Placówka ta rychło zawiesiła swą działalność. W okreise od 1 września 1950 roku do 31 sierpnia 1964 roku w gmachu przy ul. Żeromskiego 45 działa Szkoła Podstawowa dla Pracujących. Jej kierownikiem był Wacław Nowaczek.